* بعدا نوشت: دیروز از همون جایی که با عموم رفته بودم فرم درخواستشون رو پر کرده بودم واسه کار بهم زنگ زدن و گفتن روز یکشنبه برم واسه امتحان گزینششون، بازم به دعاهای شما نیاز دارم. دعا کنید تا قبول شم توی این امتحان، یا به قولی انژی مثبت بفرستید واسم!  باشه سحر جون و پردیس جان! کلاسشو عوض نمیکنم. ٢ تا تون مثل هم بود نظرتون....سحر از همون روشی که گفتی باهاش کار میکنم. خیلی ممنونم ازتون! پقدر خوبه که اینجا رو دارم.  دعا یادت نرههههههههههههههههه....

امتحانای ترم اول وروج از دوازدهم یعنی سه شنبه شروع شده ! روز اول انگلیش رایتینگ و دیروز اورال داشت. امروزم ریاضی کتبی ،چون الان ماشین ندارم بابا بزرگش میبرتش و برش میگردونه! امروز تیچرشون به بابا بزرگش گفته بود که امتحان ریاضیشو امروز خوب نداده! چند تا سوال اولی رو جواب داده و باقی رو به دور و برش نگاه میکرده! این در حالیه که من دیروز واقعا باهاش کار کرده بودم. و خیلی خوب تا اون حد که باید بلد بود. امتحانشون هم این بود که باید نوشتن 1 تا 100 رو بلد باشه و همین طور مثلا جای یه ارقامی رو خالی میذارن باید پر کنه! مثلا ١ و ٣ رو مینویسن و بین شون رو خالی میذارن تا پر کنه! یا ٩ و ١١ رو و یا ١٧ و ١٩ رو و یا ٢٣ و ٢۵ رو و همین طور تا اخر...و  یا اعداد بیفور و یا افتر یه عدد ...

من همه اینا رو دیروز باهاش کار کرده بودم. و چون از قبل هم تمرین داشتن خوب بود. ولی امروز که ازش پرسیدم امتحانت رو چطور دادی ؟ زد زیر گریه و گفتخوب نبود، اصلا مثل اونایی که تو دادی نبود. بعد تر که آروم شد میگفت بچه ها ی دیگه از روی جدولی که توی کلاس هست نوشته بودن ولی من حواسم به اون نبوده! بعدا دوستم بهم گفته! منم یه عددی رو نوشتم تا دنباله شو بنویسه و کاملش کنه! دیدم نوشت! البته کمی مشکل داره ، مثلا میپرسه ۴۵ اولش ۴ هست یا ۵ ؟ ولی اینا طبیعیه و تیچرشون کمکشون میکنه! یعنی اون قدرا هم سخت نمیگیرن واسشون! حالا قراره روز یکشنبه برم با تیچرش حرف بزنم ببینم دوباره ازش امتحان نمیگیره؟ اگه قبول نکرد هم سعی میکنم کلاسشو عوض کنم. چون این از روز اول از تیچرش خوشش نمیومد و میگفت میخوام برگردم پیش میس قبلیمون! الانم که ازش پرسیدم میخوای کلاست رو عوض کنم ؟ خوشحال شد و گفت آره! میرم کلاس همون میس! گفتم اون که کلاس کوچولو هاست و تو باید بری یه کلاس دیگه! میگه باشه ،هر چی تو بگی! اگه تونستم و قبول کردن حتما کلاسشو عوض میکنم. چون میبینم وروج به نسبت سال قبل خیلی افت داره توی درساش! تا ٢١ همین ماه امتحاناتشون ادامه داره، و من تا اون روز دیگه نمیام سراغ این وبلاگم! چون خیلی عذاب وجدان دارم که شاید از کم کاریهای خودمه که اینجوری شده! باید بیشتر باهاش کار کنم. خلاصه اینکه نگران نشین اگه دیدین کامنتا تایید نشد! و وبلاگاتون رو هم نمیتونم بیام بخونم.ما هستیم و خوبیم. فقط باید یه فکری به حال این وروج بکنم تا شرمنده خودم نشم. ولی بچه ها خیلی سخته مادر بودن! جدی میگم. اول فکر میکردم تا ٢ سالگیشون سخته،بعد دیدم نه، تا ۴ سالگی دیگه بزرگ میشه و مشکلی نداره بعدش، ۴ سالگیش هم که تموم شد دیدم نه،هنوز نمیدونه چی درسته و چی غلط، حتما ۶ سالگیش دیگه خیالم راحت میشه و دردسری نداره! ولی الان ۵ سال و ۵ ماهشه و روز بروز دارم میبینم که فکر و ذکرمون بیشتر میشه! باید بیشتر واسش وقت بذارم و بیشتر باهاش سر و کله بزنم. چون دیگه بزرگ شده و همه چی رو میفهمه و باید با دور و برش خیلی خوب اشناش کنم. باید شرایط و موقعیتامون رو واسش شرح بدم. باید توی درساش خیلی خوب کمکش کنم. و این آخریش از همه سخت تره! وقتی نشستی و داری واسش توضیح میدی و توقع نداری بازم با اون همه تمرین اشتباه کنه ولی میکنه، وقتی داری بهش میگی که بعد از بیست و نه ،سی میاد. نه بیست و سی و یا بعد از چهل و نه،پنجاه میاد نه چهل و پنجاه و وقتی قراره شمردن از 1 تا 100 رو به یه بچه ۵ ساله نشون بدی میبینی چقدر مسئولیت یه مادر زیاده! چون تویی که نباید بذاری اون کوچولو از همسن و سالای خودش عقب بمونه ! تویی که میخوای عزیزت از باقی دوستاش کمتر که نباشه هیچ،خیلی سرتر هم باشه! وقتی بهش یاد میدی و توقع داری خیلی خوب حرفاتو بفهمه و دیگه هیچ وقت یادش نره! ولی بعد از ۵ دقیقه دیگه که ازش میپرسی میبینی که بازم یادش میره! یا وقتی که داری باهاش کار میکنی ولی بلند میشه میره که خسته شدم،میخوام تلویزیون ببینم. یا داره ارقام رو میشمره ولی یهو میره دنبال وروجک و حتی واسه ٢٠ دقیقه متداوم هم یه جا نمیشینه! و ..............................

این روزا میخوام همه وقتم رو بذارم واسه وروج تا آخر ترم که کارنامه شو میبینم مثل پارسال لبخند رو لبام بشینه، دلم نمیخواد اون روز از خودم شرمم بیاد که چرا نتونستم وظیفه مو خوب انجام بدم! خدا کنه قبول کنن دوباره امتحان بده وگرنه خیلی بد میشه!

مادر بودن مسئولیت خیلی سختیه! هرچند همه این سختی ها انشالله یه روزی به بار میشینه و باعث افتخارت میشه! یه روزی چقدر به خودت میبالی که یه مادری! پس من میرم یه چند روزی از نت دور میشم تا شیرینی اون افتخار رو از خودم نگیرم!

* البته اون یکی وبلاگ بروز میشه، از وقتایی که بچه ها خوابن استفاده میکنم. ولی اینجا اگه اومدم دیگه وسوسه میشم بیام وبلاگاتونو بخونم.